Jedną z metod terapeutycznych mogących mieć duży wpływ na motywowanie osoby uzależnionej do podjęcia leczenia jest interwencja kryzysowa. Istnieją różne jej rodzaje. W celu zarysowania podstawowych zasad skupię się na interwencji stosowanej przez grupę osób bliskich osobie uzależnionej przy współudziale terapeuty bądź psychologa. Interwencja taka polega na okazaniu choremu zainteresowania jego sytuacją, konfrontowaniu go z faktem, że ma poważny problem przy jednoczesnym podkreślaniu jak ważną osobą jest w ich życiu, okazywaniu wsparcia i deklarowaniu chęci udzielenia pomocy. Podstawą tego typu interwencji mającej na celu zmotywowanie osoby uzależnionej do podjęcia leczenia będzie konfrontowanie jej z rzeczywistością i przeciwdziałanie tendencjom do zaprzeczania bądź zniekształcania faktów. Warto również dokonać oceny dotychczasowych sposobów radzenia sobie z problemami i zweryfikować ich przydatność, a w konsekwencji przyjąć je bądź odrzucić. Kolejnym istotnym aspektem tego typu interwencji jest stworzenie planu pomocy, który następnie rodzina będzie starała się wyegzekwować. Jeśli udział biorą osoby najbliższe choremu warto sprecyzować na konkretnych przykładach z ostatniego okresu czasu co sprawiało, że byli zaniepokojeni stanem danej osoby, co ich zawiodło w jej zachowaniu, jakie zauważają w niej zmiany przy jednoczesnym podkreśleniu jak ważną jest dla nich osobą i deklaracji chęci udzielenia pomocy. Przeprowadzona pod okiem specjalisty w sposób poprawny interwencja kryzysowa może odnieść ogromne, pozytywne skutki w etapie tworzenia motywacji do leczenia. Powinna ona być również zakończona ustaleniem warunków dalszej koegzystencji poszczególnych osób – jak np. podjęcie leczenia przez osobę uzależnioną, przejście detoksu, ukończenie ośrodka bądź regularne uczęszczanie na terapię indywidualną i grupową.